Een strandstoel hout van mijn Franse vrienden

Ik mis het buitenland. Omdat we nu al ongeveer 6 maanden met elkaar haast opgesloten zitten in Nederland begin ik te verlangen naar andere landen. Dit jaar kon ik ook niet mijn jarenlange traditie van een Franse vakantie doorzetten. In december hoopte ik naar Londen te gaan om daar mijn kerst te vieren maar het lijkt erop alsof dat niet meer gaat gebeuren. Ik ben vast niet te enige. Zelf woon ik in een ‘rode regio’. Volgens de regering ben ik dan giftig voor Groningers volgens mij. Het verste dat ik reis deze dagen is naar de Chinese delicatessen winkel, niet naar China. Niet omdat ik daar niet mag komen, maar omdat ik het gevoel krijg dat wij daar niet welkom zijn. Nog nooit heb ik reizen zo erg gemist. Ik ben ook dingen gaan missen waarvan ik nooit wist dat ik dat überhaupt leuk vond. Het klinkt misschien gek, maar hetgeen wat ik het meeste mis is de Franse taal. En dan in het specifiek mis ik de Franse hun bijvoeglijke naamwoorden.

Wijn rood of rode wijn

Een aantal jaren geleden was ik op vakantie in de lavendelstreek van Frankrijk. Het is een heerlijk gebied vol met lavendel velden en berggebieden. Halverwege mijn vakantie ben ik aan de praat geraakt met een Nederlands gezin dat is verhuis naar Frankrijk. Zij vertelden tegen mij dat zij het meeste moeite hadden met het leren van de volgorde van de bijvoeglijke naamwoorden. De familie vertelden over het een houten strandstoel die wij toevallig net hadden gekocht. Het was een prachtig stevig en vel gekleurde houten strandstoel. Maar als we dat letterlijk zouden vertalen naar het Nederlands noem je het een strandstoel hout. Woordenschat was voor die familie geen probleem, de volgorde van woorden wel. Nederlanders zijn natuurlijk gewend om de bijvoeglijke naamwoorden voor het object te zetten.

Het waarderen van Nederland en Frankrijk.

Het gezin waar ik mee stond te praten daagden mij uit te proberen een hele dag Frans te spreken, dit zou de beste manier zijn om de taal te leren. De volgende dag deden we dat ook. We gingen boodschappen doen, wij vroegen bij het avondeten om ‘vin rouge’ en aan het einde van de dag besloten we, omdat de strandstoelen zo lekker zaten, een aantal extra te halen voor in Nederland. Natuurlijk opnieuw in het Frans dus vroegen wij om een strandstoel hout. Ik moet zeggen dat je dan best wel de taal gaat leren. Misschien dat ik daarom ook het reizen en Frankrijk zo erg mis. Om mij gewoon even helemaal onder te dompelen in iemand taal is ontzettend ontspannend.

Geef een reactie